از گل پارسیام غنچۀ عیشی نشکفتحبّذا دجلۀ بغداد و می ریحانیشارحان در توضیح گل پارسی در این بیت حافظ با ابهاماتی روبهرو شدهاند. برای درک مفهوم این اصطلاح باید نظری بیفکنیم به کتاب آثار و احیاء نوشتۀ رشیدالدّین فضلالله همدانی که منبعی کهن و مربوط به

گر پرتوی ز تیغت بر کان و معدن افتدیاقوت سرخرو را بخشند رنگ کاهیبرخی خرده گرفتهاند که کان و معدن یک معنی دارند و یکی از آنها در بیت حافظ حشو است. در پاسخ باید گفت: شاعر به سادگی میتوانست مثلاً بگوید: « گر پرتوی ز تیغت بر کان گوهر افتد...» و بهانهای به دست کسی ندهد، امّا «کان و معدن» گفته است و این کاربرد او لابد دلیلی داشته است. دست کم اینکه عطف کان و معدن بر یکدیگر در روزگار او تعبیر رایجی ب